Evaṁ me sutaṁ—ekaṁ samayaṁ sambahulā bhikkhū, kosalesu viharanti himavantapasse araññakuṭikāya uddhatā unnaḷā capalā mukharā vikiṇṇavācā muṭṭhassatino asampajānā asamāhitā vibbhantacittā pākatindriyā.

Atha kho jantu devaputto tadahuposathe pannarase yena te bhikkhū tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā te bhikkhū gāthāhi ajjhabhāsi:

“Sukhajīvino pure āsuṁ, bhikkhū gotamasāvakā; Anicchā piṇḍamesanā, anicchā sayanāsanaṁ; Loke aniccataṁ ñatvā, dukkhassantaṁ akaṁsu te.

Dupposaṁ katvā attānaṁ, gāme gāmaṇikā viya; Bhutvā bhutvā nipajjanti, parāgāresu mucchitā.

Saṅghassa añjaliṁ katvā, idhekacce vadāmahaṁ; Apaviddhā anāthā te, yathā petā tatheva te.

Ye kho pamattā viharanti, te me sandhāya bhāsitaṁ; Ye appamattā viharanti, namo tesaṁ karomahan”ti.