“Yaṁ, bhikkhave, na tumhākaṁ taṁ pajahatha. Taṁ vo pahīnaṁ hitāya sukhāya bhavissati. Kiñca, bhikkhave, na tumhākaṁ? Cakkhu, bhikkhave, na tumhākaṁ; taṁ pajahatha. Taṁ vo pahīnaṁ hitāya sukhāya bhavissati …pe… jivhā na tumhākaṁ; taṁ pajahatha. Sā vo pahīnā hitāya sukhāya bhavissati …pe… mano na tumhākaṁ; taṁ pajahatha. So vo pahīno hitāya sukhāya bhavissati. Seyyathāpi, bhikkhave, yaṁ imasmiṁ jetavane tiṇakaṭṭhasākhāpalāsaṁ taṁ jano hareyya vā ḍaheyya vā yathāpaccayaṁ vā kareyya, api nu tumhākaṁ evamassa: ‘amhe jano harati vā ḍahati vā yathāpaccayaṁ vā karotī’”ti? “No hetaṁ, bhante”. “Taṁ kissa hetu”? “Na hi no etaṁ, bhante, attā vā attaniyaṁ vā”ti. “Evameva kho, bhikkhave, cakkhu na tumhākaṁ; taṁ pajahatha. Taṁ vo pahīnaṁ hitāya sukhāya bhavissati …pe… jivhā na tumhākaṁ; taṁ pajahatha. Sā vo pahīnā hitāya sukhāya bhavissati …pe… mano na tumhākaṁ; taṁ pajahatha. So vo pahīno hitāya sukhāya bhavissatī”ti. Pañcamaṁ.