Evaṁ me sutaṁ—ekaṁ samayaṁ bhagavā uruvelāyaṁ viharati najjā nerañjarāya tīre ajapālanigrodhamūle paṭhamābhisambuddho. Atha kho bhagavato rahogatassa paṭisallīnassa evaṁ cetaso parivitakko udapādi: “mutto vatamhi tāya dukkarakārikāya. Sādhu mutto vatamhi tāya anatthasaṁhitāya dukkarakārikāya. Sādhu vatamhi mutto bodhiṁ samajjhagan”ti.

Atha kho māro pāpimā bhagavato cetasā cetoparivitakkamaññāya yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ gāthāya ajjhabhāsi:

“Tapokammā apakkamma, yena sujjhanti māṇavā; Asuddho maññasi suddho, suddhimaggā aparaddho”ti.

Atha kho bhagavā “māro ayaṁ pāpimā” iti viditvā māraṁ pāpimantaṁ gāthāhi ajjhabhāsi:

“Anatthasaṁhitaṁ ñatvā, yaṁ kiñci amaraṁ tapaṁ; Sabbaṁ natthāvahaṁ hoti, phiyārittaṁva dhammani.

Sīlaṁ samādhi paññañca, Maggaṁ bodhāya bhāvayaṁ; Pattosmi paramaṁ suddhiṁ, Nihato tvamasi antakā”ti.

Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ bhagavā, jānāti maṁ sugato”ti, dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.