Ekaṁ samayaṁ āyasmā vaṅgīso āḷaviyaṁ viharati aggāḷave cetiye āyasmatā nigrodhakappena upajjhāyena saddhiṁ. Tena kho pana samayena āyasmā vaṅgīso attano paṭibhānena aññe pesale bhikkhū atimaññati. Atha kho āyasmato vaṅgīsassa etadahosi: “alābhā vata me, na vata me lābhā; dulladdhaṁ vata me, na vata me suladdhaṁ; yvāhaṁ attano paṭibhānena aññe pesale bhikkhū atimaññāmī”ti. Atha kho āyasmā vaṅgīso attanāva attano vippaṭisāraṁ uppādetvā tāyaṁ velāyaṁ imā gāthāyo abhāsi:

“Mānaṁ pajahassu gotama, Mānapathañca pajahassu; Asesaṁ mānapathasmiṁ, Samucchito vippaṭisārīhuvā cirarattaṁ.

Makkhena makkhitā pajā, Mānahatā nirayaṁ papatanti; Socanti janā cirarattaṁ, Mānahatā nirayaṁ upapannā.

Na hi socati bhikkhu kadāci, Maggajino sammāpaṭipanno; Kittiñca sukhañca anubhoti, Dhammadasoti tamāhu pahitattaṁ.

Tasmā akhilodha padhānavā, Nīvaraṇāni pahāya visuddho; Mānañca pahāya asesaṁ, Vijjāyantakaro samitāvī”ti.