Ekaṁ samayaṁ āyasmā anuruddho kosalesu viharati aññatarasmiṁ vanasaṇḍe. Atha kho aññatarā tāvatiṁsakāyikā devatā jālinī nāma āyasmato anuruddhassa purāṇadutiyikā yenāyasmā anuruddho tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmantaṁ anuruddhaṁ gāthāya ajjhabhāsi:

“Tattha cittaṁ paṇidhehi, yattha te vusitaṁ pure; Tāvatiṁsesu devesu, sabbakāmasamiddhisu; Purakkhato parivuto, devakaññāhi sobhasī”ti.

“Duggatā devakaññāyo, sakkāyasmiṁ patiṭṭhitā; Te cāpi duggatā sattā, devakaññāhi patthitā”ti.

“Na te sukhaṁ pajānanti, ye na passanti nandanaṁ; Āvāsaṁ naradevānaṁ, tidasānaṁ yasassinan”ti.

“Na tvaṁ bāle vijānāsi, yathā arahataṁ vaco; Aniccā sabbasaṅkhārā, uppādavayadhammino; Uppajjitvā nirujjhanti, tesaṁ vūpasamo sukho.

Natthi dāni punāvāso, devakāyasmi jālini; Vikkhīṇo jātisaṁsāro, natthi dāni punabbhavo”ti.