sn4.22:0.1 |
Saṁyutta Nikāya 4.22 |
Linked Discourses 4.22 |
sn4.22:0.2 |
3. Tatiyavagga |
3. Māra |
sn4.22:0.3 |
Samiddhisutta |
With Samiddhi |
sn4.22:1.1 |
Ekaṁ samayaṁ bhagavā sakkesu viharati silāvatiyaṁ. |
At one time the Buddha was staying in the land of the Sakyans near Silāvatī. |
sn4.22:1.2 |
Tena kho pana samayena āyasmā samiddhi bhagavato avidūre appamatto ātāpī pahitatto viharati. |
Now at that time Venerable Samiddhi was meditating not far from the Buddha, diligent, keen, and resolute. |
sn4.22:1.3 |
Atha kho āyasmato samiddhissa rahogatassa paṭisallīnassa evaṁ cetaso parivitakko udapādi: |
Then as Venerable Samiddhi was in private retreat this thought came to his mind, |
sn4.22:1.4 |
“lābhā vata me, suladdhaṁ vata me, |
“I’m so fortunate, so very fortunate, |
sn4.22:1.5 |
yassa me satthā arahaṁ sammāsambuddho. |
to have a teacher who is a perfected one, a fully awakened Buddha! |
sn4.22:1.6 |
Lābhā vata me, suladdhaṁ vata me, |
I’m so fortunate, so very fortunate, |
sn4.22:1.7 |
yvāhaṁ evaṁ svākkhāte dhammavinaye pabbajito. |
to have gone forth in a teaching and training so well explained! |
sn4.22:1.8 |
Lābhā vata me, suladdhaṁ vata me, |
I’m so fortunate, so very fortunate, |
sn4.22:1.9 |
yassa me sabrahmacārino sīlavanto kalyāṇadhammā”ti. |
to have spiritual companions who are ethical and of good character.” |
sn4.22:1.10 |
Atha kho māro pāpimā āyasmato samiddhissa cetasā cetoparivitakkamaññāya yenāyasmā samiddhi tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmato samiddhissa avidūre mahantaṁ bhayabheravaṁ saddamakāsi, apissudaṁ pathavī maññe undrīyati. |
And then Māra the Wicked, knowing Samiddhi’s train of thought, went up to him and made a terrifyingly loud noise close by him. It seemed as if the earth was shattering. |
sn4.22:2.1 |
Atha kho āyasmā samiddhi yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno āyasmā samiddhi bhagavantaṁ etadavoca: |
Then Samiddhi went up to the Buddha, bowed, sat down to one side, and told him what had happened. The Buddha said, |
sn4.22:2.2 |
“idhāhaṁ, bhante, bhagavato avidūre appamatto ātāpī pahitatto viharāmi. |
|
sn4.22:2.3 |
Tassa mayhaṁ, bhante, rahogatassa paṭisallīnassa evaṁ cetaso parivitakko udapādi: |
|
sn4.22:2.4 |
‘lābhā vata me, suladdhaṁ vata me, |
|
sn4.22:2.5 |
yassa me satthā arahaṁ sammāsambuddho. |
|
sn4.22:2.6 |
Lābhā vata me, suladdhaṁ vata me, |
|
sn4.22:2.7 |
yvāhaṁ evaṁ svākkhāte dhammavinaye pabbajito. |
|
sn4.22:2.8 |
Lābhā vata me, suladdhaṁ vata me, |
|
sn4.22:2.9 |
yassa me sabrahmacārino sīlavanto kalyāṇadhammā’ti. |
|
sn4.22:2.10 |
Tassa mayhaṁ, bhante, avidūre mahābhayabheravasaddo ahosi, apissudaṁ pathavī maññe undrīyatī”ti. |
|
sn4.22:3.1 |
“Nesā, samiddhi, pathavī undrīyati. |
“Samiddhi, that’s not the earth shattering. |
sn4.22:3.2 |
Māro eso pāpimā tuyhaṁ vicakkhukammāya āgato. |
That’s Māra the Wicked come to pull the wool over your eyes! |
sn4.22:3.3 |
Gaccha tvaṁ, samiddhi, tattheva appamatto ātāpī pahitatto viharāhī”ti. |
Go back to that same place, Samiddhi, and meditate, diligent, keen, and resolute.” |
sn4.22:3.4 |
“Evaṁ, bhante”ti kho āyasmā samiddhi bhagavato paṭissutvā uṭṭhāyāsanā bhagavantaṁ abhivādetvā padakkhiṇaṁ katvā pakkāmi. |
“Yes, sir,” replied Samiddhi. He rose from his seat, bowed, and respectfully circled the Buddha, keeping him on his right, before leaving. |
sn4.22:3.5 |
Dutiyampi kho āyasmā samiddhi tattheva appamatto ātāpī pahitatto vihāsi. |
And for a second time Samiddhi was meditating in that same place, diligent, ardent, and resolute. |
sn4.22:3.6 |
Dutiyampi kho āyasmato samiddhissa rahogatassa paṭisallīnassa …pe… |
And for a second time he had the same thought … |
sn4.22:3.7 |
dutiyampi kho māro pāpimā āyasmato samiddhissa cetasā cetoparivitakkamaññāya …pe… |
and Māra made an earth-shattering noise. |
sn4.22:3.8 |
apissudaṁ pathavī maññe undrīyati. |
|
sn4.22:3.9 |
Atha kho āyasmā samiddhi māraṁ pāpimantaṁ gāthāya ajjhabhāsi: |
Then Samiddhi addressed Māra the Wicked in verse: |
sn4.22:4.1 |
“Saddhāyāhaṁ pabbajito, |
“I went forth out of faith |
sn4.22:4.2 |
agārasmā anagāriyaṁ; |
from the lay life to homelessness. |
sn4.22:4.3 |
Sati paññā ca me buddhā, |
My mindfulness and wisdom are mature, |
sn4.22:4.4 |
cittañca susamāhitaṁ; |
my mind is serene in immersion. |
sn4.22:4.5 |
Kāmaṁ karassu rūpāni, |
Make whatever illusions you want, |
sn4.22:4.6 |
neva maṁ byādhayissasī”ti. |
it won’t bother me.” |
sn4.22:5.1 |
Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ samiddhi bhikkhū”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti. |
Then Māra the Wicked, thinking, “The mendicant Samiddhi knows me!” miserable and sad, vanished right there. |